parichart's profilenun_qooPhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
nun_qooลมหนาวมา..เมื่อใดใจฉันคงยิ่งเหงา...ลมหนาวมาเมื่อใด..กลัวฉันกลัวขาดใจ..เพราะหัวใจที่มันอ่อนไหวไม่เคยได้รักจากใครสักที 04 January โฮมซิก...ญี่ปุ่นเฮ้อ... ในที่สุดก็กลับมาซะที
ว๊าง...ว่าง...
ขี้เกี๊ยจ...ขี้เกียจ...
ฮ่าฮ่า เวลาก็เยอะแต่ว่า ขี้เกียจอัพบล๊อค อ่ะ..แห่ะๆๆ...
กลับมาตั้งแต่วันที่ยี่สิบแปด ธันวา.. เดือนธันวา ตั้งแต่ต้นเดือนเป็นอะไรที่ ยุ่งมั่กๆ... เก็บของอ่ะนะ
ของเยอะเว่อร์ๆๆๆ.... ทิ้งจนไม่อยากทิ้งเลย หึหึ..
กลับมาได้สองวัน ก็ไปฉลองปีใหม่กับที่บ้าน ไปแถวๆ เขาใหญ่มา แต่ไม่ได้ขึ้นเขาใหญ่อ่ะ รถติดบนเขาใหญ่
ไม่หนาวด้วยอ่ะ คิดถึงหน้าหนาวที่ญี่ปุ่นเลย แง๊ๆๆๆ ก่อนมา หิมะก็ไม่ตก เซ็งมากกกก
....
ตอนนี้ก็เลยเป็นคนว่างงาน...หึหึ กำลังจะ หางาน.. กำลังจะ กำลังจะ อยู่นั่นแหละ ฮ่าฮ่า... ขี้เกียจอ่ะ
กลัวเค้าไม่รับด้วย เพราะว่าเราไม่เปนอะไรเลย เอิ๊กๆๆ
เฮ้อ .. แต่ก็ต้องรีบหาอ่ะเนอะ เฮ้อออออออ.
อยากกลับไปญี่ปุ่นเหมือนกันง่ะ ฮ่าฮ่า แต่ว่าเดี๋ยวอีกหน่อยก็ชินอ่ะนะ
เพื่อนๆ คนไหนว่างๆ อย่าลืมชวนเราไปเที่ยวด้วยน๊า เหงาอ่ะ ฮ่าฮ่า
คนอื่นเค้าทำงานกันหมดแย้ววววววว เรายังไม่ได้เริ่มเลย ฮ่าฮ่า...
เกาะพ่อเกาะแม่ไปก่อนแล้วกัน อิอิ..
แล้วเดี๋ยวจะมาอัพเดทใหม่แล้วกัน ช่วงนี้ชีวิตไม่ค่อยมีไร เบื่อๆ เซ็งๆ แห่ะๆๆ...
เค้าเปลี่ยนเบอร์แล้วด้วยง่ะ เลยไม่มีเบอร์เพื่อนคนไหนเลย วัยรุ่นเซ็ง ฮ่าฮ่า...
04 December แน่ใจแล้วหรือ????แหม... หายไปนาน.. คงคิดว่าเราคร่ำเครียดคร่ำครึ กับการเรียนล่ะสิ... ฮ่าฮ่า...
ไม่ได้เรียนหร๊อกกก... ก็รู้ๆ อยู่ว่าเราเป็นคนยังไงอ่ะนะ ฮ่าฮ่า...
นี่นี่... เราตัดสินใจแล้วนะ..
สรุปว่า เราจะกลับไทยล่ะ... ตอนแรกก็สองจิตสองใจ ลังเล เหลือเกิน แต่ว่า หลังจากที่คุยกับพ่อแล้ว พ่อก็พูดอะไรหลายๆ อย่างง่ะ
.....
คงจะต้องกลับ....
.......
คงจะจองตั๋วกลับวันที่ ยี่สิบแปด ธันวาคม นี้แหละน๊า.....
จะได้งานทำป่าวเนี่ย????????
พ่อเรามาเมื่ออาทิตย์ก่อน สามวันอ่ะนะ
ก็ไปกินอาหารหร่อยๆ ที่อยู่ญี่ปุ่นมาเกือบสี่ปี ไม่ได้กิน ฮ่าฮ๋า..แหม...
ก็อาหารดีๆ ใครเค้าจะกินบ่อยๆ จิงมั้ยล่ะ แห่ะๆๆ (บ่จี๊)
อ้วนเลย... อ้วนมากๆๆๆๆๆๆ ขอ บอกกกกกกกกกกก....
พรุ่งนี้ มีงานวันพ่อ ที่จัดขึ้นที่นี่อ่ะนะ....
ไปกับพี่หลิง พี่หลิงชวน ปีที่แล้วก็ชวนแต่ว่า ไปไม่ได้ แต่ว่าปีนี้ตกงาน แล้ว เลยไปได้ ฮ่าฮ่า...
กะว่าจะแต่งสวยๆ .......
สวยๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ย้ำ สวยๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ....
แต่ว่า ความเป็นจิงไม่รู้ว่าจะเป็นไปได้หรือป่าว ฮ่าฮ่า ก็รู้ๆ อยู่ ว่าเราแต่งตัวเป็นกับเค้าซะที่ไหนล่ะ ฮ่าฮ๋า.....
เดี๋ยวไว้ จะแอบเอารูปสาวสวยๆ (คนอื่นนะ)มาให้ดู อิอิ...
.........................
วันพ่ออีกละ ปีที่แล้ว วันพ่อ .. จำได้ว่า ปีที่แล้ว มีสอบวัดระดับภาษาญี่ปุ่น.. ที่เราเข้าไปมั่วๆ ...
เร็วจังเลยอ่ะ แป๊ปๆๆๆๆ ปีนึงแล้วอ่ะ
ใจหายอ่ะ....(ไปหล่นที่ไหนหว่า...) ... จะกลับแล้ว.. มันเร็วไป แง๊.... ตั้งตัวไม่ทัน
แต่ก็อย่างว่าแหละ... อะไรที่มัน เริ่มต้น มันก็ต้องมีวันจบ แล้วก็ไปเริ่มต้นใหม่อีก ... โอ๊ย.. งง ฮ่าฮ่า...
นั่นแหละ... ใจหายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย แง๊......................
09 November หน้าอย่างนี้อ่ะนะ..ขโมย????แบบว่า.. ช่วงนี้อะไรก็ดูจะฉุกละหุกไปโม๊ดดดดด... ฮ่าฮ่า...
เหมือนกับตอนกลับไทย อะไรก็รวดเร็วทันใจ...ตดยังไม่ทันหายเหม็นก็มาอยู่ที่เดิมอีกละ ฮ่าฮ่า...
ก่อนกลับนี่..มีเรื่องอีก ขอ บอก...
ก็ไปซื้อของกับน้องที่วัตสัน ซีคอนอ่ะ... เราก็เลือกๆยาอยู่ดีๆ
มีป้าคนนึง เค้าก็โวยวายๆ อยู่ล็อคข้างๆ ว่า..
..เนี่ยเมื่อกี้ป้าทำตกตรงนี้เนี่ย.. แล้วคนนั้นก็หยิบใส่กระเป๋าเลย เห็นๆ เนี่ยเมื่อกี้เลย....
ไอ้เราก็ได้ยินเสียงเอะอะ ชะโงกหน้าไปมองเฉยๆ คิดในใจว่า อ๋อ..สงสัยมีคนเดินชนของตก ล่ะมั้ง...
แต่..ไม่ใช่อย่างที่คุณคิด...
สักพักป้าเดินมาข้างหลังเรา พร้อมกับยกนิ้วชี้หน้า.....
..เนี่ยคนนี้แหละ ป้าเห็น มันหยิบของป้าไป เมื่อกี้ป้าทำตกไว้...
เราก็ออกอาการ งง สิครับท่าน.. พร้อมกับเอ่ยขึ้นว่า...อะไรคะ ใครหยิบอะไรไป??? ...
ป้าก็เปิดกระเป๋าใหญ่ พร้อมกับอธิบายว่า...
...ก็เมื่อกี้ป้าทำตกไว้ตรงนั้น(ทำท่าชี้สถานที่) เนี่ยกระเป๋าตังค์มีเงินตั้งสี่พัน เนี่ยเห็นหยิบไปใส่กระเป๋ากางเกง(แล้วก็ชี้มาที่กางเกงเรา) พอดีเราถือถุงอยู่มือซ้าย กระเป๋าสะพายอยู่ด้านขวา....
เราก็เริ่มโมโห เพราะว่า ป้านั่นมาชี้หน้าเรา พร้อมกล่าวหาว่าเราขโมยพูดเสียงดังด้วยเราไม่ยอมหรอก เราก็พูดไปว่า
อะไรคะ ใครเอาอะไรไป ไหน กระเป๋าไหนคะ (น้ำเสียงไม่พอใจอย่างแรง แต่ว่า ยังมีสันดานดี พูดมีหางเสียง ค่ะ ค่ะ)
เราก็หยิบถุงขึ้นมา(ในใจคิดว่า ตายแล้วถ้ามันเป็นแก๊งค์ตกทองล่ะทำไง แอบเอาของมาใส่กระเป๋าเราตอนที่เราไม่รู้สึกตัวทำไงเนี่ย) เราก็หยิบมา บอกว่า ไหน ไม่เห็นมีไร มีแต่หนังสือ ... ป้าก็บอกว่า ก็เห็นเอาใส่กระเป๋ากางเกง...น๊านนน เอาเข้าไป
คือเราว่าตอนที่ป้าเห็นน่ะ ที่เรากำลังเอาใส่กางเกงอ่ะ คือมือถือเรามากกว่า เพราะว่าเราคุยโทรสับกับพี่ชายอยู่ง่ะ
เราก็บอกว่า นี่ไง มือถือค่ะ ทำไมหรอคะ ...
ป้าก็ไม่ย่อท้อ ชี้หน้าต่ออีก บอกว่า ก็เมื่อกี้เห็นอ่ะว่าขโมยชัดๆ (ไอ้ห... (เวอร์ชั่นหยาบคายเพราะว่าเริ่มโมโห) ใครจะขโมยฟะใครอยากจะไปขโมย) คิดในใจเฉยๆ ไม่ได้พูดนะ ฮ่าฮ่า....
ส่วนน้องเรา พูดดีเกิน ป้าทำตกตรงไหนคะ ทำอะไรตก.. เราก็เลยยิ่งเดือด เพราะเห็นน้องดูเป็นผู้ดีเกินหน้าเกินตา เอ้ยไม่ใช่ กลัวไปพูดดี แล้วเดี๋ยวเกิดมันเป็นแก๊ง มาป้ายเป้ยยา หรือทำไร ล่ะยุ่งดิ .. เราก็เลยดึงน้องออกมา ทำตัวเป็นพญามารเหมือนเดิม
..ขโมยอะไร ไหนมีหรือป่าวล่ะคะ จะค้นตัวเลยมั้ยล่ะคะ ..(กระแทกเสียงแรงๆด้วยความไม่พอใจปนโมโห)
... แล้วป้าเค้าก็เดินไปเลยอ่ะ.. คือ มีอีกคนนึง เค้าเป็นเพื่อนป้าล่ะมั้ง เรียกป้าสอง แล้วกัน เค้าก็เป็นคนโยนให้อ่ะ แบบว่า
ป้าสอง.. ไหนอะไรหายป้า
ป้าหนึ่ง.. ก็กระเป๋าน่ะสิ ทำตกไว้เมื่อกี้ ..
ป้าสอง.. มีเงินในนั้นเท่าไหร่ล่ะ
ป้าหนึ่ง.. ก็มีอยู่ตั่งสี่พันแน่ะ ตกหายไปเมื่อกี้ เห็นๆ
ป้าสอง.. แล้วเห็นหรอว่าคนนี้เค้าหยิบ
ป้าหนึ่ง.. ก็เห็นน่ะ คนนี้แหละเค้าเอาใส่กระเป๋า.... แป่ว...................
..............................
ประมาณโยนคำนำร่องกันแบบนี้แหละ.... พอเราบอกให้ค้นตัวเลยมั้ย (คือเราพูดเสียงดัง ตั้งใจให้คนทั้งวัตสันได้ยินเลย)
ป้าทั้งสองเค้าก็เดินจากไป... แต่มีเสียงลอยนะ.. จากป้าสอง..บอกว่า ให้ค้นตัวเลยมั้ย....
เราได้ยินดังนั้น ก็เลยพูดลอยๆ ดังๆ ว่า จะมาค้นก็ค้นดิ ไม่ได้ขโมย จะขโมยไปทำไม ....ทำเสียอารมณ์คนจะซื้อของ ..ฮ่าฮ่า
แล้วพี่ที่ขายยา เค้าก็เดินมาถามว่า รับยาอะไรดีคะ...ไอ้เราคนทั้งโมโห ทั้งสั่น คิดอะไรไม่ออก ฮ่าฮ่า... ยังมาถามอีก จะบ้าตาย
สรุปก็.. ซื้อของได้ไม่ครบเลย เสียอารมณ์เลยชวนน้องไปกิน บาร์บีคิวพลาซ่าซะเลย ฮ่าฮ่า....
พ่อเราบอกว่า ทำไมไม่เรียกตำรวจไปเลย เนี่ย แบบนี้เจอข้อหาหมิ่นประมาทได้เลย ทีหลังแบบนี้โทรป๊า เรียกตำรวจ เลย แป่ว
สงสารป้าเค้าน่ะแก่แล้ว (แต่แก่ไม่มากนะ ประมาณ ห้าสิบนิดๆ)
ป.ล. หน้าตาอย่างเรากับน้องเรานี่(น้องญนะ) เป็นขโมยได้หรอ??????? กะรู งง เลย... กร๊ากกก...
หรือว่า หน้าโหด?????? ฮ่าฮ่าฮ่า......
เป็นขโมยเหมือนกัน แต่เป็นได้แค่..ขโมยหัวใจ..คิคิคิคิ...
..................................................................................
ตอนนี้เราคิดว่า เราจะเลิกเรียนละ จะกลับไทยไปทำงานล่ะนะ สิ้นปี หึหึ.. ออกกลางคันเลย....
ไปทำงาน ละก็ไปเรียนโท หึหึ..เรียนอยู่ที่ เซมมง นี่มันแบบว่า เจอแต่เด็กง่ะ ไม่พัฒนาเราเท่าไหร่ เรายิ่งเด็กอยู่แล้วไปอยู่กับเด็ก ..ก็.. ไม่โตซะที เฮ้อออออออออออออออ .. ทำงาน หาเงินดีกว่า เผื่อจะรวย... จะได้ไม่ต้องไปขโมยเงินป้า สี่พัน ฮ่าฮ่า
04 November เวลา...ตอนนี้อยู่ไทย..แต่ว่าพรุ่งนี้จะกลับแล้ว ฮ่าฮ่า..
จริงๆ แล้วกลับมา สี่ซ๊าห้าวัน... ไม่รูจะกลับมาทำไม แต่ว่าคนที่บ้านให้กลับ..
เปลืองเงินดี ..ฮ่าฮ่า...
นั่นแหละ..ไม่มีเหตุผลอะไรมาก..หึหึ..
ช่วงนี้อารมณ์เปลี่ยวๆอีกแล้ว อิอิ..หนุกดี ชอบเป็นแบบนี้ แปลกๆด้วย โรคจิตป่าวฟะเนี่ย...
เล่าเรื่องหนุกๆ ดีกว่า...
.....
วันนี้เป็นวันซ้อมรับปริญญาของปอย ที่ลาดกระบัง...ไม่ได้ไปนานอย่างแรง...
คือ ไปครั้งสุดท้ายนี่ ..ม.หก ไปสอบเอนสะท้านไงล่ะ..ยังจำได้ว่า ขากลับยังนั่งรถไฟ(ครั้งแรก)อยู่เลย อิอิ แต่ว่าไปคราวนี้รู้สึกแก่ๆ ชอบกล หึหึ..แบบว่า..แก่ไง... แก่มากๆ เลย ... กรี๊ดดด....
ไปตอนเจอเพื่อนๆนี่ก็รู้สึกว่า เหมือนอยู่ม.ต้นม.ปลายกันอีกครั้ง หึหึ...
ยิ่งเวลาพูดถึงเรื่องหนุ่มๆยิ่งแล้ว ...มันแบบว่า มันแบบว่า....... กรี๊ดดด...อยากย้อนเวลา ฮ่าฮ่า
แต่ตอนนี้เพื่อนๆก็ไปดีกันหมดแล้วเป็นฝั่งเป็นฝามีหน้าที่การงานกัน โอววว เหลือแต่เรา เฮ้อ.....
เอาไงดีฟะเนี่ย ชีวิตตู...
เวลาแบบนี้จะได้เจอเพื่อนทีละหลายๆคน...เป็นการรวมตัวกันครั้งใหญ่...
แต่เพื่อนๆ ก็รับปริญญาไปหมดละ.. คราวหน้าถ้าจะรวมตัวอีกที..ก็คงจะเป็นงานแต่งงานใครสักคนนี่แหละ ฮ่าฮ่า....
จะรอดูว่าใครนะ จะเป็นคนแรก..... อิอิ...
(แต่คงไม่ใช่เราแน่นอน ฮ่าฮ่า)...
เล่าเรื่องตื่นเต้นดีกว่า...
ตอนที่เรากำลังถ่ายรูปกันอยู่นั่น.... เสียงออมก็ดังขึ้นมาว่า..
ออม: นุ่น......เอกกกกกกกกก...
นุ่น: ไหนๆๆๆ เอกไร เอกไร...
ออม: ก็เอกกกไง....เอกอ่ะ... นั่นอ่ะ..
เพื่อนๆ: เอกไหน ไหน
นุ่น: ไหนฟะออม ไม่เห็นเห็นเลย..ไหนๆๆๆๆๆๆอยู่ไหนๆๆๆๆๆ
ออม: นั่นไงนุ่น ที่ถือขวดน้ำเดินมากับเพื่อนไง...
นุ่น: กรี๊ดดด...เฮ้ยยยยยยยย...เฮ้ยยยยยย..... พร้อมกับอ้าปากค้าง...
เพื่อนๆ: ไปเลยนุ่นเข้าไปขอถ่ายรูปเลย..ไปเลยเร็วๆๆๆๆๆๆๆๆ ถ่ายๆๆๆๆ
นุ่น... ยืนงง อยู่..เฮ้ย..เจอได้ไงฟะ
เพื่อนๆ: ตามๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ถ่ายรูปๆๆๆเร็วๆๆๆ...
นุ่นและเพื่อน.. ตามแล้วแต่ว่าไม่กล้า เรียกแล้วก็ไม่หัน เล่นตัวเหมือนเดิมแฮะ ฮ่าฮ่า.....
สรุปแล้ว..ไม่ถ่ายให้ให้เปลืองเมมโมรี่หรอกย่ะ ฮ่าฮ่า....
.... ขยายความ....
ย้อนกลับไปเมื่อ...หลายปีที่แล้ว ตั้งแต่เราเอ๊าะๆ อยู่ม.หนึ่ง กำลังจะขึ้นม.2 ..ได้เจอกับเด็กหนุ่มคนนึ่ง..
ซึ่งอยู่ห้อง 1 เลขที่ 1 ชื่อว่า เอก..นามสกุล...อัตถะ....(เหลือไว้นิดๆ ห้าพยางค์) บ้านอยู่ เมืองทอง แถวโรงเรียน กร๊ากกก รู้ละเอียดเลยตรู... (เหมือนโรคจิต)
เราดันไปแอบปิ๊ง คนหน้าตางั้นๆ มาดกวนๆ ขอถ่ายรูปก็ไม่ให้ถ่าย เล่นตัวมาตั้งแต่เล็ก..โตมาก็เล่นตัวเหมือนเดิม ฮ่าฮ่า....อ้อ เอกเคยเป็นนักว่ายน้ำด้วย เรายังมีรูปนู๊ดเอกอยู่เลย กร๊ากกก ล้อเล่น
นั่นแหละ เป็นหนึ่งในคอลเล็คชั่นที่แอบชอบ ..ฮ่าฮ่า.. แต่ว่าที่ตกใจคือ ไม่คิดว่าจะได้มาเจอที่นี่
อีกอย่างไม่ได้ตั้งใจเจอด้วย โต่ะจายโหม่ะเลยยยยย....
เจอครั้งสุดท้ายเมื่อประมาณ สี่ปีที่แล้ว...เดินสวนกันที่ซีคอน..... ฮ่าฮ่า ...
มาเจออีกที.. ท่าทางเดินกวนเหมือนเดิม หน้าตาก็เหมือนเดิม..หึหึ... อดถ่ายรูปเลย ฮ่าฮ่า
แอบเสียดายแต่ก็ดีแล้ว..เพราะว่าเดี๋ยวเกิดไปถ่ายแล้วเค้าเข้าใจผิดหมดว่าเรายังชอบเค้าอยู่ เดี๋ยวเค้ากลายเป็นคนหลงตัวเองล่ะ แย่เลย อิอิ.. จิงมะ.. เราก็เลยไปถ่ายรูปเล่นกับเพื่อนๆ ดีกว่า อิอิ...
หนุกหนนาน...
พรุ่งนี้จะกลับละ ตอนเย็น....หึหึ...
ป.ล.วันนี้วันเกิด แบ๋ม แฮปปี้เบิร์ดเดย์นะ... ขอให้คำอธิษฐานที่
ขอไว้เมื่อสี่ปีที่แล้ว เป็นจิงเทอญ...สาธุ.. บอกว่า จะไม่นอนตื่นสาย ขยัน ตั้งใจ เป็นคนดี ฮ่าฮ่า ไม่กินเหล้า
20 October สมองเริ่มมีรอยหยักช่วงนี้เริ่มอาการของคนสูงอีกแล้วครับท่าน...ขี้เกียจ..สันหลังยาว...(แป๊ก...เสียงมุขตก)
หลังจากเมื่อวันอาทิตย์ก่อนไปสอบภาษาอังกฤษมา...ไอ้เราก็ทำท่าเป็นขยันอ่าน ขยันท่องศัพท์ไปงั้นแหละ
ให้ครูเค้าตายใจว่าเราจะสอบผ่าน..ฮ่าฮ่า... มีสอบตอนบ่ายโมง..เราก็แบบว่า กลัวไปไม่ทันไง ตื่นสถานที่อ่ะ เลยไปก่อน.. ถีบจักรยานไป ดั้น...รถไม่ติดเลย ไปถึงเร็วกว่าที่คิดไว้ซะอีกเที่ยงนิดๆ อ่ะ กะเวลาผิดไปหน่อย
ไปนั่งรอในห้องสอบ... โห.. มีลุงๆ ป้าๆ มาสอบเต็มเลย..มันเป็นสอบวัดระดับเฉยๆ อ่ะนะ ง่ายกว่าโทเฟลอ่ะ
ของเราแค่ง่ายๆ เด่ะๆ ระดับสองพอ ..(คือ ครูเค้าสอนแค่ระดับ สอง กับ สามง่ะ) (ถึงจะสอบระดับหนึ่งก็คงจะไม่ผ่าน กร๊าก)
..... สักพัก มีเด็กประมาณ สิบสอง สิบสาม..ไม่ใช่คนนะ แต่เป็นอายุ... แล้วก็มีเด็กชายเดินตามหลัง คาดว่าจะเป็นพี่น้องกัน
อายุประมาณไม่ เก้าก็สิบขวบอ่ะ .. เด็กชิบบบบบ... อายชิบโป้งเลย ไม่ได้ๆ แพ้เด็กไม่ได้อยู่แล้ว อิอิ ทุกคนแบบว่า
มองตาค้างมากๆ เลยอ่ะ ...
......คนญี่ปุ่นนี่เค้าก็ให้ความสำคัญกับการเรียนเหมือนกันแฮะ แบบว่าไม่ว่าอายุจะเท่าไหร่ ก็ขวนขวายเรียน สอบเอาใบประกาศอยู่นั่นแหละ... หึหึ... ดีละ คนเค้ามีคุณภาพดีนะ.....
......เหมือนกับทุกเช้า ที่เราถีบจักรยานผ่านโรงงานนึง ตอนช่วงเก้าโมงระหว่างทางไปโรงเรียน.. จะเห็นเค้าออกมายืนข้างนอกเปิดเพลง ออกกำลังกายบริหารอย่างโจ๋งครึ่ม อิอิ เป็นผู้ชายทั้งหมด วัยทำงาน.. ไม่อายเนอะ ถ้าเป็นแบบเรานี่ คนมอง..แถมออกกำลังก็ไม่กล้ามาออกกลางแจ้งแบบนี้หรอก....พอเราเห็นเรื่องแบบนี้มันก็อดคิดอดยิ้มไม่ได้ คือ เราสนับสนุนการทำแบบนี้นะ.. น่ารักดี แข็งแรงด้วย....
...............
เออ สรุปผ่านน่ะอังกฤษ ไม่ผ่านก็คงโดนครูเคทด่าเละ (เอ๊ะ เราไปเรียนครูเคทตั้งแต่เมื่อไหร่ คิคิคิ)
........................................................................
เมื่อคืนก่อนมีเรื่องให้มันกลัดกลุ้มสุมทุมอยู่ในสมอง ทำให้นอนไม่หลับทั้งคืน...
ตื่นเช้ามา มีเรียนครึ่งวัน ไอ้เราก็ดันเรียนไม่รู้เรื่องเลย มัวแต่คิดว่าจะทำยังไงดี ฮ่าฮ่า... พอตอนเย็นก็นอนไม่หลับอย่างแรงมาก.. คิดมากจนเอาไปฝัน กรี๊ดดด
ฝันว่าว่ายน้ำเหนื่อยด้วย แต่ไปอีกทางนึงสบายกว่า แล้วก็ตื่น... คิดว่า ยังไงก็คงชวดแล้วงานนี้..
เป็นจริงดังคาด ฮ่าฮ่า..... ดีละ ตอนนี้เราก็ไม่ต้องคิดโน่นคิดนี่อีก.. รอเก็บเงินอย่างเดียวดีกว่า
ฮ่าฮ่าฮ่า...
นั่นแน่.. ต้องทายกันแน่ๆ เลยว่าต้องเป็นเรื่องความรักที่ผิดหวัง ฮ่าฮ่า.... แต่จิงๆ แล้วม่ายช่ายต่างหาก
เอิ๊กกกๆๆ.... นั่นแหละ คิดแล้วให้มันลอยไปกับเวลาก่อน แล้วคงได้หวนกับมาอีกที อีกสองปีข้างหน้าแน่นอน อิอิ...
ถ้าฝันเป็นจริง อย่าลืมแจกรถเข็นให้ไปตำส้มตำขายนะคะ ..อิอิ
.........................................................................
แต่เมื่อกี้ เป็นเรื่องของการปากดี ฮ่าฮ่า..
เกือบโดนรถแท๊กซี่ชน เนื่องจากว่า เรากำลังจะขับข้ามสี่แยก ไฟมันเขียวกำลังกระพริบอยู่เลย เราก็ข้ามๆ ไป มี ญ คนนึงเดินอยู่หน้าเรา.. แล้วรถแท๊กซี่มันก็กำลังจะเลี้ยว แต่เค้ารอให้ ญ คนนี้ข้ามก่อน เราก็มาใกล้ถึงตัวญ ละ แต่ไฟมันกำลังจะแดงสิ เราก็กำลังจะเร่งเครื่อง แต่ลุงแท๊กซี่ คาดว่าคงมองไม่เห็น พอเห็น ญ เดินขึ้นฟุตบาทปุ๊ป เฮียก็เตรียมพุ่งขึ้นมา เราก็หักหลบสิครับ มันก็เหมือนจะเบรกอ่ะ (คือเราคิดว่าเค้าคงหยุดให้เราไปก่อน เพราะอีกนิดเราก็ได้ขึ้นแล้วอ่ะ) แต่มันไม่เบรกอ่ะ ที่มันหยุดเพราะว่ามันจะตบไปขวาไง แต่รถหลังมันขึ้นมาขวา มันก็เลยหยุด แล้วก็ขึ้นต่อ ไอ้เราเลยต้องขับตรงไปแล้วก็วกกลับมานิดนึง ...
ห่างกับแค่คืบ เกือบจูบรถเข้าอย่างจัง ฮ่าฮ่า.....อ่านก็อาจจะงงๆ หน่อย ..แต่ก็นั่นแหละ.. ถือว่า ฟาดเงาะ เอ้ยฟาดเคราะห์แล้วกัน ฮ่าฮ่า....
10 October นางงามจักรยาน.......กรี๊ด....วันนี้ผลสอบออก....
ลุ้นระทึกมากๆๆ...
แหม จะไม่ให้คนหัวใจวายได้ยังไง...ก็กลัวตกน่ะสิ...
เราเลขที่สุดท้ายของห้อง ...เค้าเรียกตามคนไป....
ถ้าใครมีวิชาใดตก ต้องซ่อม เค้าจะให้กระดาษแผ่นใหญ่(รายละเอียดเกี่ยวกับการซ่อม) มาด้วย
ถ้าใครไม่ตก... ก็จะได้แค่ใบแจ้งเกรดเล็กๆ เพียงใบเดียว.... ผ่านไป ห้าคน... ได้แผ่นใหญ่ทุกคนเลย... กรี๊ด... ซวยแล้วตรู....
ผ่านไปอีก ห้าคน... แน่ะ... มีคนได้แค่ใบเล็กๆ สองคน...แป่ว....
ก่อนหน้าเราสี่คน... อ้าว... ได้ใบใหญ่ด้วยหรอ มีได้ใบเล็กแค่คนเดียว...
รวมทั้งเพื่อน ญ ทั้งสองคนของเราก็ได้ใบใหญ่...แล้วของตรูจะเหลือเรอะ.......
น๊าน.............
เหลือแน่...
แต่เป็น เหลือเชื่อ..... ฮ่าฮ่า...
เพราะว่า เราเดินไป แง๊..เห็นคุงครู กำลังจะหยิบแผ่นใหญ่มาให้ด้วย
นู๋ก็เริ่มน้ำตาจะไหลริน....... อ้อ ไม่ได้หยิบ โต่ะจาย...
ปรากฏว่ารอด....อย่างเหลือเชื่อ.. ไม่ตก ไม่หล่น ผ่านหมด โอวจอร์ช...
(ที่ตกน่ะกลัวจะต้องเสียเงินเพิ่มไง วิชาล่ะตั้งสองพันเยน ฮ่าฮ่า)
ส่วนเพื่อนเราที่ตกนี่ จิงๆ คะแนนสอบผ่านนะ(ผู้ญ) แต่ว่า เช็คชื่อน่ะสิ ขาดบ่อยเลยไม่ผ่านเลยอ่ะ
คิบีชี่ จิงๆ เลย
ซวยไปเสียเงินไปเลย วิชาละสองพัน อิอิ...
ไอ้วิชาที่เราคิดว่า จะตกดันไม่ตกซะนี่.. สงสัยครูจะช่วยเราล่ะมั้ง ฮ่าฮ่า....
.....................................
เออ วันนี้เจอนางสาวไทย.... (หึหึ จะสวยสู้ปริชาติได้หรือป่าวเนี่ย)....
โอ๊ย... ความสูงก็กินขาดแล้ว..(ของเค้านะ ไม่ใช่เรา) ....
สูงยาวเข่าดี สวยชิบเป้ง..... คนไรฟะ..(คนไทยไง)
เมื่อไหร่เราจะสวยแบบนี้บ้าง ไม่เอาสูงเท่าก็ได้...
พอดี อาทิตย์ที่ผ่านมาที่โอซาก้ามีขบวนพาเหรด ของเอเซียอ่ะนะ แล้วนางสาวไทย(ที่ชื่อ เจี๊ยบอ่ะ) เรียกน้องเจี๊ยบแล้วกันเพราะว่าเค้าเป็นน้องเรา ฮ่าฮ่า..... (แก่แล้วเหรอเนี่ยเรา) เค้าให้น้องเจี๊ยบไปนั่งบนรถแห่บนขบวนพาเหรดอ่ะ...
จิงๆ เราก็ว่าจะไปดู แหม อยู่แถวบ้านเรานี่เอง.. แต่เซ็ง จำวันผิด มันเดินวันเสาร์ ไอ้เราก็นึกว่าวันอาทิตย์ เลยไปวันอาทิตย์สรุป
หายไปหมด..... อยากจะร้องไห้ เป็นภาษาปะกิต
อะไรนั่นแหละ.. วันนี้ผอ. ททท. เค้าเลยพามากิน(ปล้น)ที่ร้านไง เราก็เลยอยู่ยลโฉมซะหน่อย อิอิ....
แล้วก็ ไป แชะๆ มาสองรูป อิอิ รูปแรกยืนอ่ะนะ แบบว่า... ทำร้ายจิตใจกันม๊ากมาก....
เด็กสมัยนี้สูงกันดีจัง เราอยากได้ความยาวของนิ้ว สัก ห้าซม.ก็ได้ เอามาใส่สันหลังเราหน่อยเผื่อจะสูงแล้วก็ดูดีแบบนี้บ้าง
(สงสัยต้องเกิดชาติหน้าตอนบ่ายแก่ๆอ่ะ) ฮ่าฮ่า.... อีกรูป ค่อยดูหน่อย เพราะว่านั่งคู่ไง อิอิ
แต่ดูๆ ไปทำไมเราแมนจังเลยหว่า...วัยรุ่นเซ็ง...
ก้าวผมอ่ะนะ มันเลยหน้าอ้วน(โทดทรงผมไว้ก่อน) อิอิ....
ใครสวยกว่ากัน...โหวตกันได้นะคะ...
(เดี๋ยวเราจะจ่ายเงินให้เป็นพิเศษสำหรับคนโหวตโดนใจ กร๊ากกกก)
ล้อเล่น...
ดูเด่... ดันไปขับหน้าตาให้เค้าดูดีไปใหญ่..วัยรุ่นเซ็ง....
และแล้ว นางงาม(ไปหมดอย่างเรา) ก็ถีบจักรยานกลับบ้านไป..ตุเลงตุเลง...ท่ามกลางสายฝนที่โปรยปราย\
ป.ล. มีคำถามนึงน้องเจี๊ยบถามเราว่า.. ขอโทดนะคะ อายุเท่าไหร่คะ.... เราก็คิดนานหน่อย(เริ่มลืมอายุ)
อ๋อ ยี่สิบสามค่ะ.... น้องเค้า ทำหน้าเหวอ...ห๋า..ยี่สิบสาม..นึกว่าอายุสิบเก้า....แล้วก็ไปสะกิดเพื่อนที่นั่งข้างๆ
นี่ๆพี่เค้าอายุยี่สิบสาม หน้าเด็กมากเลย บล่าบลา บลา... เราก็บอกว่า ..อ๋อ คือ ตัวเตี้ยน่ะค่ะเลยดูอายุน้อย(แต่ถ้าเพ่งหน้า นี่อาจจะเกินยี่สิบสามได้..) ว่ะฮ่ะฮ่ะฮ่า........
28 September เปลี่ยวจิต..จิตตก..(อีกละ)หายไปซะนาน...แบบว่าขี้เกียจอัพมากๆๆๆ.....
เวลาก็มีตั้งเยอะแยะ ... แต่มันขี้เกียจ....ตัวเป็นไขมัน....
เมื่อวันที่ยี่สิบเจ็ด พี่แจน(เพื่อนสนิทข่อย) ก็ได้เดินทางไปเมกา เรียบร้อยแล้ว ดีใจด้วยเด้อในที่สุดก็ก้าวไปอีกขั้นแล้ว..
สำเร็จ สำเร็จ.... กลับไปคราวหน้าก็ไม่ได้เจอกันแล้วอ่ะดิ๊....
 ไม่เป็นไร เดี๋ยวเราเก็บหอมรอบริบไปเที่ยวหาแล้วกัน อิอิ..........................
ช่วงนี้มีแต่เรื่องปวดหมอง เข้ามาจุ้นจ้านในชีวิต ทำให้ใจ วิตกจริต จิตวิปลาศ ไปอีก น๊าน..เว่อร์ไป.. เฮ้อ
ก็มันช่วยไม่ได้นี่ เลือกเอง รับเอง เป็นเองซะนี่... ฮ่าฮ่า... ขำ ขำ ชิว ชิว.....
ตอนนี้ก็ปิดเรียนอยู่ (คือ สอบเสร็จเมื่อวันพฤหัสที่แล้ว) แล้วก็ปิดอีกอาทิตย์นึง เปิดวันจันทร์ที่สองอ่ะ... ใกล้ละ
ขี้เกี๊ยจ ขี้เกียจ......
เฮ้อ... สับสนงุนงงกับชีวิต
เลือกอะไร ตัดสินใจอะไรไม่เด็ดเดี่ยว..
 แปลกเหมือนกันนะคนเรา รู้ทั้งรู้ ว่าอะไรมันไม่ดียังทำอีก..เหมือนขี้หมา... รู้ว่าเหม็นยังเอานิ้วมือไปจิ้มให้เปื้อน ไม่พอ .. ยังเอามาดม อีก ฮ่าฮ่า กว่าจะล้างกลิ่นให้ออกก็ยาก..แถมดีไม่ดี ติดซอกเล็บไม่รู้อีก... ฮ่าฮ่า...(ทำไมช่างเปรียบดีแท้)
 อยากเจอเพื่อนๆ .. ทำไมไม่มีใครมาเที่ยวเล่นโอซาก้าเลยแฮะ.. (กลับไทยกันหมด) เฮ้อ...
แต่ว่าตอนนี้เราก็ชินกับการอยู่ตัวคนเดียวซะละ เพลินดี ทำอะไรก็ได้ หึหึ...แต่ลึกๆ ก็เหงาเหมือนกันเนอะ..
วันนี้เตรียมตัว มีนัดไปคาราโอเกะ กับป้าๆ เอ้ยพี่ๆ หึหึ..
เดี๋ยวเอาสำลีไปอุดหูด้วย กร๊ากกก ล้อเล่นเด้อ...
 ดีเหมือนกัน จะได้สบายใจกับเค้าบ้าง.. อึดอัด เฮ้อ...
จะไปคุยอะไรกับใครก็ไม่ได้ เซ็งว๊อยยย...
เมื่อไหร่จะเจอเนื้อคู่ที่หมอดูทำนายเนี่ย... รออยู่นะคะ...
เกิดยังไม่รู้..แต่ว่ารออยู่....
.........รักตัวเองให้มากๆ นะเพื่อน เพื่อน..............
ป.ล. เอารูปที่ถ่ายกะแฝดผู้พี่ เอ้ยไม่ใช่ พี่พลพล มาให้ดู .... แบบว่า กอดเฉยเลยยย โต่ะจาย..(กอดแต่ญนะ ชายไม่กอดหรอก เวลาเค้าถ่ายรูปอ่ะ) |
|
|||||||||||||||||||||
Send a private message
Subscribe to RSS feed
Tell a friend
Add to My MSN
Add to your network
Sign up for alerts|
|
